WAT HOUD JE TEGEN?

WAT HOUD JE TEGEN?

WAT HOUDT ONS, ALS NEDERLANDER , SPECIFIEK TEGEN….?

Je zal wel denken, wat is dit nu weer voor een onderwerp. 

Deze zin kom ik, in mijn brein, wel 10x per dag tegen. Hetzij op de markt wanneer mensen aan mijn kraam staan, hetzij in de praktijk, hetzij op Facebook…gewoon daar waar ik ben eigenlijk…..

De reacties op de markt wanneer ze horen dat wij een aantal jaar geleden de stap gemaakt hebben om naar Ibiza te gaan. “jeee, stoer hoor” of “ja hij (haar man) wil het liefste gisteren, maar ik durf niet” of “groot gelijk hoor het is bagger in Nederland, ik zou ook wel willen” enz enz

Wat houdt ze tegen deze mensen. Wanneer ik ze confronteer met die vraag kijken ze mij (allemaal!) beschaamd (ja ja) aan en zeggen “ja, weet ik eigenlijk niet” of “ja, mijn kinderen” of “ja mijn moeder”. Oke…wanneer je in dezelfde straat als je kinderen woont of je moeder en daar 3x per week gaat eten of oppassen of koken of schoonmaken, en dat is je gelukkigste moment ever, dan snap ik dat. Maar dan maak je bovenstaande opmerkingen niet.

Ibiza is Verweggistan niet, het is vaak sneller, goedkoper en makkelijker te bereiken dan in Nederland met de trein ergens te komen dus wat is het dat je tegen houdt…. 

Ik weet het wel..pure angst voor het onbekende. Wij (specifiek de Nederlander) houden graag vast aan het bekende. Het autistische aspect is nu hot en trendy in Nederland, iedereen weet er over mee te praten en heeft het “zelf ook”. Ik zeg, “heel Nederland is autistisch”! Bang voor verandering, hoe ellendig ook. Het ligt altijd aan de buitenwereld die je niet begrijpt. Het koesteren van het lijden is makkelijker dan het om te keren. 

Wanneer leren we nu eens dat wij onze eigen wereld creëren en dat je het allemaal zelf in de hand hebt. Wanneer je niet weet hoe je het om moet keren is er bijna op iedere hoek van de straat wel hulp te vinden. Wanneer je bang bent om bekenden tegen te komen heeft Ibiza genoeg te bieden aan hulp op maat. Zou mooi zijn, want dan zit je gelijk daar waar je eigenlijk zou willen zijn toch…??!!

Hetzelfde geldt voor ons retreat. Dat mensen niet massaal op ons retreat afstormen is voor mij onbegrijpelijk. Puur omdat wij al jaren een praktijk hebben die mensen begeleidt met bovenstaande issues (onder andere) maar ook omdat het een gegeven uit de dagelijkse praktijk is. Het heerst in Nederland, het kolkt in Nederland, en niemand durft de stap te zetten om zijn leven te veranderen. Je hoeft niet te verhuizen hoor, het kan ook makkelijker, met kleine veranderingen, simpel en eenvoudig. Echter, verander voordat je achter de geraniums terugblikt naar een leven waarin  “wat als….” de hoofdmoot is en was.

Ook een leuke is “we zijn nu te oud”…watteeeee….eerst kon je niet weg vanwege de kinderen, toen vanwege je ouders, en nu omdat je te oud bent?? Wanneer wel dan….. Ik neem nog altijd een voorbeeld aan een vrouw van in de 90 (ja ja!!) Zij woonde in de randstad en had op een gegeven moment genoeg van de drukte en wilde geen huis in een rustige omgeving gaan zoeken. Zocht dus de omgeving en ging op haar leeftijd nog bouwen. Dat bouwen was een villa!!! Na een jaar was deze villa klaar en ze ging verhuizen van de Randstad naar de rand van Duitsland, waar ze haar villa had gebouwd. HOEZO TE OUD????!!!!

Dit bovenstaand geldt niet voor mensen die kompleet gelukkig zijn in hun bestaan he, dit geldt voor de mensen die dolgraag anders willen en om de een of andere reden tegengehouden worden.

Dit onderwerp is niet alleen voor mensen die uit Nederland weg zouden willen, maar ook die gewoon verandering in hun leven willen, in hun baan, in hun uitzicht op hun bestaan. Verandering in hun relatie met hun kinderen, ouders, of partner. Verandering van baan of in hun baan. Mijn blog is voor iedereen die ergens verandering wil, maar altijd een excuus vinden om die verandering niet aan te pakken en daar dan ook weer verdrietig om worden.

Ons retreat biedt die verandering in jezelf aan, maar ….oh jeetje….dat is eng zeg. Dan gebeurt dus daadwerkelijk datgene waar je aldoor om vraagt. Dan ga je uit de slachtoffer rol naar je eigen verantwoordelijkheid en in ons retreat heb je dus therapeuten lopen die zien wat je doet, en die dan daadwerkelijk je helpen om die verandering teweeg te brengen. Als je dan thuis komt, dan moet je wel door en dan moet je doen waar je om gevraagd hebt.

En dan….dan….toch maar liever het “lijden koesteren” en blijven klagen en niet een leven creëren waar je fluitend doorheen gaat en je gelukkig voelt met datgene wat, wie, waar en hoe je bent. 

WIE WIL DAT NOU??

Mocht je je aangesproken voelen en denken “nu is de tijd om hier wat aan te doen”, schroom niet en vraag informatie. Durf de diepgang aan,  en voltooi je zoektocht met de wetenschap dat je niet hoeft te zoeken maar gewoon kunt “doen”